Salland d'Huzes

Terugblik 2010

Hieronder vind u een aantal terugblikken op de Alpe d’HuZes 2010.

Markant punt op de flanken van de Alpe d'Huez is toch wel bocht 10, in de volksmond de HEINO bocht genoemd! Hier ziet u Rob Olthof (teamlid van Salland d'HuZes 2011) versterkt de (st)rijders aanmoedigen.

Een mooi filmpje van collega team Alpe d'Achmea, waarin veel vrijwilligers uit Heino aan het werk te zien zijn.

Radio interview Johan Endeman

Klik hier voor het radio interview van Gerson Veenstra (radio Oost) in gesprek met Johan Endeman.

Zéér bijzonder is het feit dat juist op dit moment Johan op de foto werd gezet nadat hij bocht 11 (ook door Heinose vrijwilligers beveiligd) passeerde!
Toeval bestaat niet maar toch,wat één toevalligheid!

Zal radio-OOST het Salland d'HuZes team weer volgen?

Verslag Marcel Holtmaat

Woensdag 2 juni 2010, de dag ervoor.
Vandaag hoeft er niet meer gefietst te worden. Mág er niet meer gefietst worden! Het is vandaag een kwestie van rusten, eten en goed drinken. Na uitgeslapen te hebben en tijdens het ontbijt zoveel mogelijk naar binnengewerkt te hebben, ga ik met Alfons en Patrick boodschappen halen in Bourg d’Oisans. Dick en Erik ruimen ons appartement ondertussen een beetje op. Aangekomen op de parkeerplaats van de Casino - supermarkt, is er bijna geen parkeerplaats vrij. En allemaal gele nummerplaten. De schappen met pastaproducten, bananen en sportdrank lijken geplunderd. Ook de calorierijke Tiramisu-toetjes blijken in trek. Met in ons achterhoofd “beter te veel dan te weinig gegeten” kopen we echt veel te veel…

In ons appartement maken we allemaal een boodschappentas met eten klaar die de volgende dag in de buurt van de finish op de Alpe beschikbaar zal zijn. In mijn tas zit uiteindelijk: 5 liter sportdrank, 2 liter cola, 1,5 liter water, 4 koekrepen, 3 mueslirepen, 4 croissantjes, 4 euroshopper Limburgse wafels (á 250 calorieën… mijn favoriet), 4 kleine cakejes, 3 krentenbollen, 4 bananen en 2 droge ondershirts. Mijn boodschappentas weegt zwaarder dan mijn racefiets... Nadat we nog even met z’n 5-en een bak koffie en een grote appeltaart wegwerken, begin ik met een laatste poetsbeurt van mijn fiets. Ik ga er niet harder van fietsen, maar het voelt gewoon beter wanneer alles glimt en de ketting “geruisloos” draait.

Na de lunch brengen we onze tassen naar de camping in het dal. Daar staan o.a. de familie Endeman en Jaap en Ellis Stam. De vrouw en dochter van teamgenoot Johan Endeman zullen morgen alle tassen meenemen in hun auto en voor de start al de berg oprijden. Hopende op een mooi plekje nabij de finish zullen zij ons zo goed mogelijk van eten en drinken voorzien. Op de camping worden de laatste details over tandwielen, bandenspanning, rode bloedlichaampjes, het voordeel van geschoren benen en de weersverwachting gedeeld. Dat alles onder het genot van lekkere koffie en veel slap geouwehoer. We besluiten om als team morgenvroeg om 06:30 uur in Bourg te verzamelen op de rotonde nabij de start en dan gezamenlijk te vertrekken. Op die manier gaan we achter de grote meute aan die vanaf 05:06uur mag starten.

Erik en Alfons vertrekken om hun echtgenotes van het vliegveld van Geneve op te halen. Samen met Dick en Patrick, ga ik weer de berg op naar ons appartement. Na een laatste check van de fiets, bereiden we samen onze pastamaaltijd. Het kilopak macaroni gaat er uiteindelijk bijna doorheen. Voor het Tiramisutoetje is nog net plaats. Met de wijze woorden van Dick dat “de meeste wedstrijden in bed gewonnen worden” besluiten we al om 21:30 uur te gaan slapen. Erik en Alfons hebben onderweg gegeten en verwachtten met de dames rond 22:15uur terug te zijn. Ze beloven stil te zijn.

Van slapen komt natuurlijk niks. In gedachten fiets ik al wel 10 keer de berg op en blijf ik me afvragen of ik niks vergeten ben. En van al dat drinken overdag moet je bovendien regelmatig naar het toilet… Nadat we Astrid en Erna om 22:30 uur welkom heten, val ik zo rond middernacht in slaap.

Donderdag 03 juni 2010. De grote dag!
Hoewel mijn wekker pas om 03:30 uur stond, word ik al om 3 uur wakker. Oorzaak is dat ook in de appartementen om ons heen fietsers opstaan en er de nodige activiteit is. Om 03:15 uur sta ik ook maar op. Eerst Dick, die ook al op is, feliciteren, want die is vandaag jarig. De lokale bakker is vandaag speciaal voor alle “Ollanders” vroeg opgestaan. Overal hangen om 3 uur de verse broden en croissants aan de deur. Top! Terwijl de dames de tafel dekken en koffie zetten, hijsen wij ons in het officiële Alpe d’HuZes tenue. Maar omdat het bij de start niet veel warmer dan een graad of 4 zal zijn, doe ik ook de lange wielerbroek eronder, de armwarmers aan en gaan er 2 jacks mee en bovendien de dikke winterhandschoenen.

Met de adrenaline zit het wel goed! Niemand heeft moeite met wakker worden. We proppen het maximale naar binnen en “fully-loaded” vertrekken we om 04:30 uur met 2 auto’s richting Bourg d’Oisans. Het is nog pikkedonker. Om 05:15 uur vinden we een parkeerplek niet ver van de start. De dames wensen ons succes en we vertrekken richting de start. Het begint al iets te schemeren. Bij de start is het een drukte van belang. Allemaal fietsers in hetzelfde tenue. Overal (knipperende) lampjes op de fiets. En heel, heel veel toeschouwers. Uit de speakers hoor ik het fantastische bericht dat de magische grens van 10 miljoen euro voor de Kankerbestrijding een dag eerder is gepasseerd. Ik ben op dit vroege tijdstip en deze dag niet met de sponsoring bezig, maar daar doen we het uiteindelijk wél voor. Op de rotonde bellen we onze teamgenoten, want hoe vinden we die nou? Ze blijken op 10 meter afstand van ons te staan. Na elkaar succes gewenst te hebben, vertrekken we en even later rijden we over de matten van de tijdregistratie onder het startdoek. Ik druk op hetzelfde moment op mijn Polarmeter. Nu breekt het moment aan dat de bijna 7.000 trainingskilometers zich moeten gaan uitbetalen. Met een gevoel van spanning en toch ook onzekerheid vertrek ik.

Klim 1, vertrek 05:31 uur
Doordat er geen wind staat, merk ik niet dat het in het dal 3 graden is. Het is bovendien kraakhelder. Mijn wielerjack én windjack zitten in mijn rugzakjes van mijn wielershirt. Ik schat in dat ik het warm genoeg zal hebben tijdens de klim… Vanaf de start gaan de eerste 800 meters vlak. Een lange stoet van fietsers slingert zich in een ontspannen tempo richting de voet van de Alpe. Het publiek staat rijen dik te applaudisseren. Heel bijzonder, want het is nog steeds behoorlijk donker.

Dan opeens gaat het steil omhoog. Direct 11,5%. De eerste 5 bochten, 3 kilometer, zijn het zwaarst. Het wordt stiller om me heen; de praatjes zijn over. Het kost me een aantal minuten om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Vanaf bocht 21 (dat is de eerste vanaf de voet, er wordt teruggeteld naar de top) zit teamgenoot Johan Endeman naast me. Met de hartslag rond de 150 trappen we al kletsend in het Sallandse dialect de eerste kilometers weg. We genieten volop. Zo zien we dat de zon de eerste bergtoppen in een goudgele gloed zet en passeren we ondertussen 10-tallen fietsers. We voelen ons “toppie”. Ik houd ondertussen mijn hartslag goed in de gaten. Die wil ik niet boven de 160 zien. Op de eerste klimmen is het een kwestie van krachten sparen en op souplesse rijden. In een mooie 1 uur 15 minuten kom ik voor de 1e keer boven.

Mijn eerste finish
Een paar minuten later zit ik aan een vers bakkie koffie bij de familie Endeman. Die hebben een mooie plek gevonden langs het parcours, ongeveer 150 meter voor de finish. Terwijl ik zit uit te zweten, wat cakejes naar binnen werken en de bidons weer afvul, wordt er aan de overkant van de weg een autoruit ijsvrij gemaakt. Oei, het is dus koud op de berg; snel een warm jack aan.

Terwijl ook andere teamleden binnendruppelen, begin ik na ongeveer 15 minuten aan de 1e afdaling. Naast mijn wielerjack, ook het windjack aan en natuurlijk de dikke wielerhandschoenen. En dat was nodig ook. Man, man wat koud wanneer je met 50 a 60 per uur die berg afgaat. Maar ook heel goed opletten, want er gaat toch meer autoverkeer omhoog dan was voorspeld. Gelukkig is het al licht en droog zodat er goed geremd kan worden. Na ruim 20 minuten ben ik weer beneden bij de rotonde. Mijn jacks gaan achter in de rugzakjes en de dikke handschoenen worden gewisseld voor de zomerse variant. Snel een paar slokken sportdrank en we gaan weer.

Klim 2, vertrek 07:21 uur
Vanaf de 2e klim is er wat meer ruimte om te fietsen. De ruim 2.800 fietsers zijn inmiddels aardig over de route verspreid. Dat is wel lekker, want op die manier kan ik wat makkelijker in een constant tempo fietsen. De temperatuur gaat omhoog en tijdens de 2e klim zijn er al wat plekjes die in de zon komen te liggen. Aan de toeschouwers te zien is het echter nog erg koud. Ik besluit om elke keer wanneer ik een buitenbocht moet fietsen, dan wat te drinken. Op die manier is de bidon boven weer leeg. De meeste kilometers rijd ik toch op 27 tandjes achter. Met een snelheid van rond de 10km per uur heb ik dan nog steeds zo’n 75 omwentelingen per minuut. Dat is een lekker ritme en veel soepeler dan diverse zwoegers om me heen. Onderweg zie ik in bocht 11 Erna en Astrid, die dus al een aardig eind omhoog zijn gelopen. Slechts een korte groet, want ik wil niet stoppen; dat breekt het ritme. Na 1 uur en 14 minuten kom ik boven, nagenoeg samen met teamgenoot Johan. De verse koffie wordt weer ingeschonken en opnieuw eet ik goed. Ik besluit het windjack achter te laten, maar de overige warme kleding trek ik weer aan. Terug in het dal in de rij voor een uitgebreide sanitaire stop. Kost wat tijd, maar het voorkomt problemen tijdens de klim.

Klim 3, vertrek 09:18 uur
Och, och wat gaat het lekker. Nog steeds geen vermoeidheidsverschijnselen. Ik blijf mijn eigen tempo rijden, maar constateer dat ik nagenoeg niet ingehaald wordt, maar zelf wel veel fietsers inhaal. Dat is goed voor de moraal. Ik zorg er wel voor dat ik niet overmoedig wordt, door goed mijn hartslag in de gaten te houden. Af en toe maak ik een praatje met andere fietsers. Aan de teamnaam op de rug kun je soms opmaken waar iemand werkt of vandaag komt. Ook passeer ik een ultraloper, die 6x lopend de berg wil bedwingen. Het is inmiddels erg druk geworden langs het parcours. Vooral in de bochten staat veel publiek en op diverse plekken staan DJ’s met lekkere muziek de fietsers op te peppen. Inmiddels wordt het ook wat drukker in de bochten met fietsers die even afstappen om uit te rusten. Niet iedereen gaat voor 6x, en sommigen nemen gewoon de tijd om één keer de Alpe d’Huez te bedwingen. Prima toch, want het gaat om het goede doel. Onderweg denk ik zelf stiekem heel even aan 7x, want ik voel me top. Na 1 uur en 12 minuten rol ik voor de 3e keer over de finishlijn. Opnieuw heb ik de 1.085 hoogtemeters goed verwerkt. Nu geen koffie, maar heerlijk aan o.a. een bakkie bouillon, bedoeld om het zoutgehalte op peil te houden. Nu gaat ook de lange wielerbroek uit en gebruik ik ook de winterhandschoenen en de armwarmers niet meer. Alleen het windjack is nu voldoende. Na een kwartiertje pauze gaat het weer naar beneden. Een ambulance op het parcours maakt duidelijk dat het opletten blijft. Met fietsers in 2 richtingen, autoverkeer er tussendoor en soms hoge snelheden bergafwaarts is het allemaal niet zonder risico.

Klim 4, vertrek 11:12 uur
Onder een wolkenloze hemel begint de temperatuur aardig op te lopen. Het wielershirt staat inmiddels helemaal open voor maximale ventilatie. Vooral op de stukken in de zon en een beetje wind in de rug begint het “grote afzien”. Toch kan ik mijn tempo goed vasthouden al kost het me veel meer moeite. Wel begint mijn maag aardig op te spelen. Al die sportdrank, cakejes, bananen, koffie en wat al niet meer; mijn lichaam heeft er moeite mee in combinatie met de inspanning. In de laatste bochten concludeer ik dat het nog een hele opgave gaat worden en dat 6x meer dan genoeg is. Na opnieuw een vlakke 1 uur en 12 minuten passeer ik de finishlijn. Boven drink ik een halve liter cola, en neem ik wat bouillon en chips (voor het broodnodige zout). Ik krijg een belletje van het thuisfront, die mij opnieuw via de webcam over de finish hebben zien gaan. Jaap Stam zit inmiddels lekker in het zonnetje uit te puffen. Hij heeft zijn doel bereikt (3x) en is niet van plan om nóg een keer kapot te gaan. Met de succeswensen van de groep, daal ik voor de 4e keer af.

Klim 5, vertrek 13:15 uur
Aan de vele fietsers die ik inhaal maak ik op, dat het nog best goed met me gaat. Echter aan de voet van de 5e klim word ik voor het eerst die dag op een ronde gezet. Met een ongelooflijke souplesse en gemakkelijk staand op de pendalen word ik voorbij gesneld door Michael Boogerd. Baas boven baas. De 5e klim wordt uiteindelijk de zwaarste. Het is warm geworden (ruim 20 graden) en de kilometers en hoogtemeters beginnen te tellen. Het publiek blijft even enthousiast, maar het aantal “netwerkende fietsers in de bochten” neemt fors toe. Geen moment heb ik een stop nodig, maar ik gebruik de haarspeldbochten wel wat meer om even iets te herstellen en merk ook dat mijn trapfrequentie en snelheid lager komt te liggen. Een praatje maken met andere fietsers is er ook nauwelijks meer bij. Iedereen heeft genoeg aan zichzelf. Als ik na bocht 1 Alpe d’Huez binnenfiets, heb ik het zwaar en ben ik blij dat ik nog maar 1x omhoog moet/mag. Na 1 uur en 17 minuten passeer ik de finishlijn. De tijd valt me erg mee; het voelde zeker 10 minuten langer. Ik besluit om iets langer te pauzeren en goed te eten en te drinken. Ik zal de energie nog hard nodig hebben. Erik heeft inmiddels ook zijn doel (4x) bereikt en gaat lekker bijkomen van al het afzien.

Klim 6, vertrek 15:14 uur
Ondanks alle vermoeidheid geniet ik tijdens deze laatste klim. Ik ga het immers halen! Onderweg zelfs al fietsend nog een paar praatjes gemaakt. Veel fietsers zitten inmiddels steenkapot langs de kant. Met holle ogen, over het stuur gebogen of liggend op de betonnen muurtjes. Ik peddel rustig door met een snelheid van zo’n 9 km per uur. Na elke haarspeldbocht even staan op de pedalen om de spieren wat afwisseling te geven. Ik merk dat mijn lichaam vermoeid is, want het lukt me niet meer om de hartslag boven de 155 te krijgen. Een paar bochten onder de top schreeuwt iemand me toe dat ik er goed uitzie en dat ik nog wel een keer omhoog kan. Dat gaf wel een kick, maar de dame in kwestie had geen idee hoe ik me voelde… Met de vuist omhoog rijd ik tegen half 5 Alpe d’Huez binnen. Veel applaus van het publiek. Nog 1x de draai door het tunneltje, nog 1x 200 meter vervelend klimmen en dan nog 1x de laatste 400 meter vlak naar de finish. Met de handen omhoog rijd ik de laatste 50 meter naar de finish en geniet ik van het enthousiaste publiek. Ik finish na 1 uur en 18 minuten om 16:32 uur. Ik word nog net niet emotioneel, maar wat voel ik me gelukkig.

Achter het publiek langs fiets ik naar onze groep en neem ik de felicitaties daar in ontvangst. In het zonnetje geniet ik vervolgens van de entourage en de fietsers die binnenkomen. Ook snel even naar huis bellen, waar ze de gehele dag hebben meegeleefd.
Mijn Polar hartslagmeter geeft aan dat ik bijna 9.000 calorieën heb verbrand, 6.500 hoogtemeters heb overwonnen en 9 uur en 40 minuten op de fiets heb gezeten.

Nadat alle teamleden zijn gefinisht (iedereen heeft zijn eigen doel gehaald), dalen we samen voor de laatste keer af. Het is inmiddels bijna 19:00 uur. Nog vele fietsers zijn bezig met hun laatste klim. De een kijkt nog beroerder dan de andere, maar iedereen lijkt te denken “opgeven is geen optie”. Met vermoeide benen stappen we in de auto voor een half uur rijden naar ons appartement in Oz. Daar is het lekker douchen, sms-jes lezen, terwijl de dames een heerlijke maaltijd voor ons koken. De glazen wijn smaken prima, maar hebben ook hun effect; het duurt maar even of we kunnen de ogen nauwelijks meer open houden. De eersten stappen al rond 21:00 uur in hun bed. Ik lees nog even wat, maar ook om 22:00uur doe ik het licht uit.

Mijn gevoel achteraf: Geweldig evenement, een ongelooflijk goed doel. Veel geld binnengehaald. Door een goede voorbereiding heb ik het gehaald, maar ik doe het nooit weer: het kost allemaal erg veel tijd en 6x dezelfde 21 bochten wordt uiteindelijk ook saai. Ik ben echter blij dat ik dit heb mogen meemaken; ik had het voor geen goud willen missen.

Marcel Holtmaat 6 juni 2010